Jak powstaje miód - dowiedz się więcej - Koneser Miodu

Miody to produkty unikalne zarówno pod względem będącego efektem wspólnej pracy tysięcy pszczół, procesu wytwarzania, jak i składu, który z tego procesu wynika. Co prawda w ulu ważne miejsce zajmuje pełniąca funkcję rozrodczą, królowa, ale to „zwykłe” robotnice sprawiają, że na stołach możemy postawić słoik słodkiego miodu.

Wszystko zaczyna się od pszczoły zbieraczki, która zasysa wybrany pokarm specjalną trąbką i składa go do tzw. wola. Już tam następuje pierwszy etap powstawania miodu – dzięki enzymom rozpoczyna się proces rozkładania cukrów. Zbieraczka przekazuje następnie zdobycz innym robotnicom, a w czasie tego procesu produkt jest wzbogacany o kolejne enzymy. Zgromadzony w ten sposób tzw. nakrop składany jest w plastrach. Gdy pszczoły uznają, że miód jest gotowy, pokrywają plastry woskową pokrywą, która chroni go przed zanieczyszczeniami i zepsuciem. Tak właśnie powstaje miód, który następnie pszczelarze zbierają i przygotowują do sprzedaży.

W zależności od rodzaju pożytku, z którego miód powstał, możemy mieć do czynienia z miodem nektarowym lub spadziowym. W efekcie każdy rodzaj miodu ma swoje specyficzne właściwości smakowe, wizualne oraz prozdrowotne. Szczególnie dużo składników odżywczych znajduje się w miodach wielokwiatowych (takich jak miód z portugalskich Azorów, brytyjski Hilltop czy irlandzki Mileeven), a to dlatego, że stanowią one mieszankę różnych miodów pochodzących z różnych gatunków roślin. Miody monokwiatowe również mają wiele cennych właściwości. Miód gryczany (Broliu czy Serksno Medus) zawiera m.in. łatwoprzyswajalne żelazo, pierwiastek cenny szczególnie np. dla kobiet w ciąży. Żelazo znajdziemy też w miodach wrzosowych, np. tych ze Szkocji czy Hiszpanii ( Calluna Honey, Heather Honey). Z kolei w miodzie akacjowym tkwi siła antyoksydantów – witamin C, E, prowitaminy A oraz flawonoidów. Jeszcze bogatsze w składniki bioaktywne niż miody nektarowemiody spadziowe – włoski Solmielato, bułgarski Velkovmed czy grecki Stayia Farm. Dla tych, którzy chcą skorzystać z właściwości zarówno miodów nektarowych, jak i spadziowych (czytaj więcej: Miód spadziowy czy nektarowy, który wybrać?), polecamy natomiast miody leśne, będące ich mieszanką.

Rodzaj miodu a źródło cukru

Każdy miód zawiera cukry proste – glukozę i fruktozę. Glukoza jest to organiczny związek chemiczny będącym podstawowym źródłem energii dla większości organizmów. Jest ona łatwoprzyswajalna przez człowieka, dlatego znajduje zastosowanie zarówno w przemyśle spożywczym, jak i farmaceutycznym. Z kolei fruktoza to cukier, który oprócz miodu naturalnie występuje też np. w owocach. Ją również stosuje się w branży spożywczej. Glukoza i fruktoza to główne składniki miodu, a ich zwartość jest zawsze wysoka, jednak może się ona różnić w zależności od rodzaju miodu (czytaj więcej: O rodzajach miodu słów kilka). W miodach nektarowych znajduje się około 32-40% cukrów, podczas gdy w miodach spadziowych jest ich nieco mniej – ok. 30%. Obecne w miodzie cukry są bardzo dobrze przyswajane przez organizm, a ich wchłanianie rozpoczyna się już w jamie ustnej poprzez układ naczyń krwionośnych. Miód wspiera dzięki temu pracę serca i układu krwionośnego. Dodatkowym wsparciem są także obecne w nim pierwiastki, takie jak miedź i cynk, które mogą odgrywać istotną rolę w zmniejszaniu ryzyka sercowego(1). Nie należy się bać cukrów pochodzących z miodu, ponieważ (pomimo że łyżeczka miodu ma nieco więcej kalorii niż łyżeczka cukru), miód zawiera dodatkowo wiele innych substancji cennych dla zdrowia. Poza tym miód ma niższy indeks glikemiczny niż cukier, co oznacza, że stężenie glukozy we krwi rośnie wolniej, dzięki czemu nie grożą nam napady głodu. Pozwala to zatem na lepszą kontrolę diety. No i oczywiście – podobnie, jak w przypadku innych produktów spożywczych, także w jedzeniu miodu należy po prostu zachować umiar.

Pszczoły miodne

Jak wiadomo, producentkami miodu, który trafia na nasze stoły, są pszczoły. Nie każdy jednak rodzaj pszczół wytwarza miód. Te, które się zajmują tym procesem, nazywamy pszczołami miodnymi (Apis mellifera). To gatunek pszczół zapylających miododajne rośliny (czytaj więcej: Najpopularniejsze rośliny miododajne owadopylne.  Pszczele rodziny (czytaj więcej: Co wiesz o pszczelej rodzinie?) działają jak dobrze naoliwiona maszyna – są świetnie zorganizowane, a każdy owad ma w ulu ściśle określone zadanie. Królowa składa jaja – nawet do 1500. Najmłodsze pszczoły muszą zadbać o siebie i swoją oraz sąsiednie komórki. Te nieco starsze, mające już tydzień albo dwa, odbierają pokarm od zbieraczek. Powyżej 14 dnia życia pszczoły mogą zajmować się budową plastrów, a potem obroną gniazda. Dojrzałe, 21dniowe pszczoły zostają zbieraczkami i to one dostarczają do ula pokarm. Kiedy pszczoła zbieraczka zdecyduje się na jeden rodzaj pożytku, pozostaje mu wierna do końca życia. Jest to tzw. wierność kwiatowa pszczół.

Podbieranie miodu z ula

Przed rozpoczęciem podbierania miodu należy sprawdzić czy miód jest dojrzały, a w plastrach nie ma świeżego nakropu. Tylko bowiem miód dojrzały, czyli taki, który zawiera mniej niż 20% wody, nadaje się do odebrania. Inaczej miód będzie fermentował. W ustaleniu, czy miód jest dojrzały pomóc może tzw. refraktometr. Podbieranie miodu należy robić w odpowiednich warunkach atmosferycznych – przy słonecznej, ciepłej i bezwietrznej aurze. Najlepiej przystąpić do niego 4 do 5 dni po zakończeniu zbioru z określonego pożytku. Całą operację trzeba przeprowadzić szybko, ponieważ podbieranie miodu to duża ingerencja w życie pszczelej rodziny. Najlepiej mieć już przygotowane zapasowe plastry i wstawiać je w miejsce pobranych. W ten sposób unikniemy niebezpieczeństwa, że pszczoły na dziko zabudują pustą przestrzeń. Pustych plastrów powinno być tyle samo ile pobranych. Usprawnieniu miodobrania służą tzw. przegonki, którymi rozgranicza się miodnię z częścią gniazdową. Pszczoły przechodzą do niej z nadstawki, dzięki czemu można odebrać od razu całą kondygnację bez wyjmowania poszczególnych ramek. Następnie płytę z przegonkami się zabiera, a w miejsce zabranej nadstawki stawia się nową, z pustymi plastrami. Pobrane plastry z miodem przenosi się w tzw. transportówkach i od razu odwirowuje, zanim miód zdąży ostygnąć.

To, jak powstaje miód, jest procesem niezwykłym i nie ma w naturze drugiego, tak unikalnego sposobu wytwarzania produktu spożywczego. Końcowy efekt pracy pszczół, czyli prawdziwy miód (czytaj więcej: Poradnik kupującego - jak wybrać prawdziwy miód?), to bomba cennych składników bioaktywnych. Dzięki temu ma on wyjątkowe właściwości prozdrowotne, które naukowcy regularnie potwierdzają w licznych badaniach.

Komentarze (0)

Brak komentarzy w tym momencie.

Nowy komentarz

Produkt dodany do ulubionych

W celu poprawienia jakości usług korzystamy z plików cookies. Pozostając na stronie, wyrażasz zgodę na wykorzystanie tej technologii.