Miód a insulinoodporność - Koneser Miodu

Insulina to hormon produkowany przez trzustkę. Dzięki niemu energia z posiłków może z krwiobiegu przedostać się do komórek. W efekcie poziom glukozy we krwi się obniża, a zwiększa się jej ilość w komórkach. Czyli cukier prosty – glukoza, odżywia nasze komórki.

Insulinooporność jest to natomiast zaburzenie metaboliczne polegające na zmniejszeniu wrażliwości mięśni, tkanki tłuszczowej, wątroby oraz innych tkanek organizmu na insulinę, mimo jej prawidłowego lub podwyższonego poziomu we krwi. W efekcie organizm nie potrafi sobie poradzić z insuliną produkowaną przez trzustkę. Objawami towarzyszącymi są często choroby tarczycy, cukrzyca, nadciśnienie, choroby autoimmunologiczne czy Zespół Policystycznych Jajników (PCOS). Jednym z najlepszych źródeł łatwoprzyswajalnej glukozy jest miód. To produkt naturalny, który poza odżywiającą nasze komórki glukozą, zawiera wiele innych składników odżywczych, np. witaminy, substancje mineralne, enzymy, białka. Dzięki temu miód wspiera organizm w szerszym zakresie niż tylko zapewnienie mu energii: działa antybakteryjnie, przeciwwirusowo i przeciwzapalnie. Dodatkowo każdy rodzaj miodu ma swoje specyficzne właściwości. Na przykład miód leśny, powstający z połączenia miodu nektarowego i spadziowego, a dostępny też z naturalnymi dodatkami: chili, cynamonu i czarnymi truflami, zawiera olejki eteryczne, co może pomóc w czasie infekcjach górnych dróg oddechowych. Zmniejsza on także szkodliwe działanie kawy i alkoholu oraz blokuje wchłanianie ołowiu.

Czy zatem jednak – pomimo tego, że miód ma tak wiele właściwości prozdrowotnych, może być stosowany w jadłospisie osoby cierpiącej na indulinooporność, skoro jednocześnie zawiera glukozę?

Dieta dla insulinoopornych

Przyczyny insulinooporności są liczne i wciąż nie do końca poznane. Najczęstszą i najważniejszą w skali populacyjnej jest otyłość brzuszna. Do innych zalicza się nadmierne spożycie kalorii, jedzenie produktów o wysokim indeksie glikemicznym, stany zapalne, przeciwstawne do insuliny działanie niektórych hormonów oraz wiek. Znaczenie mają również uwarunkowania genetyczne(1).

Jak widać, dieta w insulinoopornosci ma niebagatelne znaczenie. Nie ma jednak jednego jadłospisu dobrego dla każdej osoby z tym schorzeniem. Dietami, które uznaje się za bezpieczne, są: dieta śródziemnomorska, dieta DASH oraz dieta o niskim indeksie glikemicznym. Również diety wegetariańskie uznawane są za bezpieczne. Odradza się natomiast najczęściej stosowania diet niskowęglowodanowych, ketogenicznych, niskoenergetycznych wysokobiałkowych oraz głodówek(2).

Generalne zasady, którymi może kierować się każdy, to regularne spożywanie posiłków, unikanie zbyt długich przerw pomiędzy posiłkami, zadbanie o różnorodne menu, jedzenie 4-5 porcji warzyw lub owoców dziennie, zmniejszenie ilości (ale nie rezygnacja!) węglowodanów. Dodajmy do tego jeszcze aktywność fizyczną i odpowiednią ilość płynów – 1,5 do 2 litrów dziennie.

Czy miód podwyższa poziom cukru we krwi?

Jedna łyżeczka miodu (ok. 12 g) ma ok. 40 kcal. Łyżeczka cukru (ok. 5 g) ma ok. 20 kcal. Pomimo tego, że miód ma nieco więcej kalorii, jego indeks glikemiczny jest niższy. Jednak, pomimo że jest on bardziej kaloryczny od cukru, to indeks glikemiczny miodu (IG) jest niższy. Indeks glikemiczny określa to, jak dany produkt wpływa na poziom glukozy we krwi w ciągu 2 – 3 godzin po jego spożyciu. Oznacza to zatem, że stężenie glukozy we krwi po spożyciu miodu jest niższe niż po spożyciu cukru. Pozwala to na zmniejszenie uczucia głodu i pomaga w niepodjadaniu między posiłkami. Przykładem miodu o niskim IG jest miód kasztanowy.

Jaki miód wybrać przy problemach insulinowych?

Zgodnie z zaleceniami, dodatek miodu w insulinooporności można stosować tylko po unormowaniu stanu chorobowego. Najlepiej stosować go w minimalnej ilości, np. do sosu sałatkowego(3). Jaki zatem miód wybrać, by w pełni skorzystać z jego dobrodziejstwa? Skoro ilość miodu musi zostać ograniczona, starajmy się sięgać po różne jego rodzaje. Na przykład miód manuka to jeden z miodów o najsilniejszych cechach antybakteryjnych(4). Pomaga on też w leczeniu refluksu, wrzodów żołądka i zespołu jelita nadwrażliwego. Znaczne właściwości przeciwdrobnoustrojowe ma również miód wiśniowy. Nerki i układ moczowy wesprze z kolei miód z kwiatów jabłoni, a łatwoprzyswajalnego żelaza dostarczy miód wrzosowy. Witaminy C, czyli ważnego przeciwutleniczana, znaczne ilości zawiera miód tymiankowy(4). Dla urozmaicenia smakowego diety zachęcamy także do zapoznania się z miodami kremowanymi z naturalnymi dodatkami: miętą, rokitnikiem, dynią i pigwą czy jarzębiną.

Dieta w insulinooporności powinna być dobrana przez eksperta indywidualnie dla każdego pacjenta. Na pewno ważna jest w niej obecność produktów naturalnych i nieprzetworzonych. Wśród nich jest miód, jednak ze względu na wysoką zawartość cukrów prostych można jeść go tylko, jeśli zezwoli lekarz lub dietetyk i tylko w niewielkich ilościach. Jeśli nie ma przeciwskazań, warto sięgać po różne rodzaje miodów, by jak najbardziej urozmaicić smak przygotowywanych potraw.

Komentarze (0)

Brak komentarzy w tym momencie.

Nowy komentarz

Produkt dodany do ulubionych

W celu poprawienia jakości usług korzystamy z plików cookies. Pozostając na stronie, wyrażasz zgodę na wykorzystanie tej technologii.